Na stokach Gaików swoje źródło ma potok Lipnicki zwany popularnie Niwką. Ponad sześciokilometrowy prawy dopływ rzeki Białej przepływa przez Lipnik i Białą. Do 1916 roku koryto przepływającego przez Białą potoku od placu Deskowego, obecnie Opatrzności Bożej do jego ujścia do rzeki Białej było całkowicie odkryte.
Widok potoku Niwka od strony obecnej ulicy Ratuszowej w kierunku placu Opatrzności Bożej. Karta pocztowa Biała koło Bielska. Autor: b.d. Wydawca: b.d. Rok: b.d. Źródło: Ewa Janoszek, Wojciech Kominiak, Bielsko-Biała i okolice na dawnej pocztówce w czasach II Rzeczypospolitej, WMW Mirosław Caputa, Bielsko-Biała 2008. Domena: publiczna.
Po obu stronach na brzegach koryta potoku wznosiły się się murowane, parterowe budynki i pochodzące z XVIII wieku drewniane chałupy oraz bulwary tworzące ulicę Nad Niwką z wąskimi chodnikami i balustradami chroniącymi przed nieprzewidzianą kąpielą. Nad potokiem zawieszone były małe mostki. Był to bardzo malowniczy rejon miasta Białej, niektórzy nazywali go „bialską Wenecją”.
Widok potoku Niwka od strony obecnej ulicy Ratuszowej w kierunku Bielska. Karta pocztowa: Biala. Autor: b.d. Wydawca: J. Jurczik, Biala. Rok: 1910. Źródło: Monika Broda i Wiesław Ćwikowski, Bielsko-Biała i okolice – historia pocztówką pisana, Oficyna Wydawnicza M-C, Bielsko-Biała 2002. Domena: publiczna.
W listopadzie 1914 roku w związku z budową na placu Ratuszowym miejskiego kinoteatru postanowiono uregulować i zasklepić część koryta potoku. W latach 1914-1916 potok zakryto na odcinku o długości około 126 metrów, od obecnej ulicy Ratuszowej w kierunku zachodnim do ujścia potoku do rzeki Białej. Prace budowlane wykonała firma Pittel & Brausewetter, a ich koszt wyniósł 40 tysięcy koron. Inwestycja miała na celu ułatwienie dojazdu do kina.
fot. Fragment ulicy Stojałowskiego w 2018 r. – pod jezdnią znajduje się przykryty w latach 1914-1916 odcinek potoku Niwka od ul. Ratuszowej do ujścia do rzeki Białej.
W 1927 roku pojawił się pomysł stworzenia na pozostałym odkrytym odcinku potoku basenu do rzecznych kąpieli. Jednak projekt ten szybko oprotestowali okoliczni mieszkańcy.
Karta pocztowa: Biala – Augasse. Autor: nieznany. Wydawca: Hermann Seibt, Meißen. Rok: 1908. Źródło: Monika Broda i Wiesław Ćwikowski, Bielsko-Biała i okolice – historia pocztówką pisana, Oficyna Wydawnicza M-C, Bielsko-Biała 2002. Domena: publiczna.
Pozostały odcinek odkrytej Niwki od ulicy Ratuszowej do obecnego placu Opatrzności Bożej w 1964 roku skanalizowano i przykryto betonem, tworząc drogę. Ostatni fragment potoku w rejonie kościoła p.w. Opatrzności Bożej zasklepiono we wrześniu tegoż roku. Tym samym z miejskiego krajobrazu na stałe zniknęły ostatnie ślady „bialskiej Wenecji”.
fot. Odcinek Niwki od obecnej ulicy Ratuszowej do placu Opatrzności Bożej przykryto w latach sześćdziesiątych XX wieku.
W 1974 roku dokonano generalnych zmian w architekturze placu Smolki, w części leżącej na styku obu miast. Wyburzono kamienice zamykającą plac Smolki od wschodu, zbudowano most drogowy przez rzekę Białą łączący Bielsko i Białą i stworzono obecną ulicę Stojałowskiego.
Bialska Wenecja – Bielsko-Biała, ul. Nad Niwką, ul. Stojałowskiego